👴 Grecka Sofistyka
Sofistyka spotkała się z krytyką wielu ówczesnych filozofów. Według Platona miała ona do czynienia z niebytem, igrała z cieniami rzeczy, a także wprowadzała ludzi w błąd, mając przy tym na celu korzyści materialne. Z kolei Arystoteles uważał. że przedmiotem mów sofistów była nie istota rzeczy, lecz jedynie akcydentalne, przypadkowe ich określenia, sofistyka była tylko „ mądrością pozorną”.Za swój punkt wyjścia przyjmowała wieloznaczność słów, sofista przedłużał zbytnio swoje przemówienie pod pretekstem, że trudno od razu jest ogarnąć wiele rzeczy, mógł tez przemawiać zbyt prędko.
Poglądom Sofistów sprzeciwiał się również Sokrates, uważając je za niesłuszne, a nawet niebezpieczne. Oskarżał Sofistów o brak jakiejkolwiek autentycznej wiedzy, nie wiedząc przy tym co tak naprawdę jest słuszne. Sokrates „sprowadził filozofię z nieba na ziemię, do miast, do domów i kazał jej badać życie i obyczaje, co dobre, a co złe” – Cicero. Sokratesa zawsze przedstawiano jako ideał filozofa, człowieka nieustępliwego w swych poszukiwaniach prawdy i niedoścignionego w argumentacji, człowieka który umarł za swoje ideały. Występował przeciwko demokracji i – jak się zdaje – równie zaciekle przeciwstawiał się wszystkim formom rządów, niektórych czele stali ludzie nie będący „ekspertami” w dziedzinie sprawowania władzy.
BIBLIOGRAFIA: 1. Popkin i Stroll „Filozofia” 2. Janina Gajda „Sofiści” 3. Tatarkiewicz „Historia Filozofii” 4. Encyklopedia PWN
Kategoria : Filozofia grecka